Lech Poznań

Lech II Poznań źle zaczął rundę wiosenną, ale potem dostał się na właściwe tory i dokonuje tego, co dotychczas było jego najsłabszą stroną: wygrywa na wyjazdach, rozprawia się z drużynami złożonymi z bardziej doświadczonych zawodników. Do dwóch kolejnych zwycięstw dołożył trzecie. Rozprawił się 3:1 z plasującą się w czołówce tabeli III ligi, grupy kujawsko-pomorsko-wielkopolskiej Włocłavią. Zajmuje już drugie miejsce w tabeli ze stratą tylko trzech punktów do Sokoła Kleczew.

Lecha w tym sezonie stać na wszystko. Nie ma drużyny, która poległaby na wyjeździe 1:5., wygrała na wyjeździe 6:1, powtórzyła taki sam wynik na własnym stadionie. Kiedy kibice zaprezentowali piękną oprawę z hasłem „Kolejorz wreszcie odpali”, piłkarze poczuli się zobowiązani do ostrego strzelania od pierwszych minut meczu z Jagiellnią. Mogli nawet odnieść rekordowe zwycięstwo w całej swej historii, nie tylko tej nowożytnej.

Mecz, który zostanie rozegrany 23 kwietnia, czyli w pierwszą środę po Wielkanocy, zechce obejrzeć wielu kibiców Lecha Poznań. Zmierzą się gwiazdy klubu z przeszłości z zawodnikami, którzy takimi gwiazdami mają szansę zostać. Kiedy rezerwy Lecha i drużyna oldbojów tego klubu znalazły się w półfinale Pucharu Polski na szczeblu okręgu, można było mieć nadzieję na ciekawe losowanie. I tak się stało.

Żadna z drużyn nie będzie chciała stracić punktów. Lech walczy o najwyższe cele, Jagiellonia o uniknięcie walki w grupie spadkowej. Lech jest wyżej w tabeli, ma mocniejszy skład, gra u siebie. Trener „Jagi” dobrze jednak wie, jak pokonać Kolejorza wykorzystując kontrataki, szybkość swoich zawodników. Zapowiada się ciekawy, ale trudny dla Lecha mecz. Jeśli go wygra, prawdopodobnie z tym niewygodnym przeciwnikiem spotka się dopiero w przyszłym sezonie.

Przez Lecha w jego 92-letniej historii przewinęła się duża liczba piłkarzy. Wielu z nich miało na imię Marian, z pewnością niejeden nazywał się Kaczmarek. Z

Bez trenera Mariusza Rumaka, przebywającego w Szwajcarii na sesji wyjazdowej szkoły trenerskiej PZPN, ale za to z czterema bramkarzami trenował po powrocie z Warszawy zespół Lecha. Gdyby w klubowej kadrze było tylu samo klasowych napastników, nie trzeba byłoby przed każdym meczem modlić się łaskę skuteczności dla Łukasza Teodorczyka.