Jeden z najskuteczniejszych piłkarzy w historii Lecha urodził się w 1939 roku w Poznaniu. Z Kolejorzem związany był, jako piłkarz i trener, przez 13 sezonów. Zdobył dla klubu 74 bramki, z których jednak znaczna część padła na boiskach niższych lig. Był bardzo dobrym, silnym fizycznie, solidnym zawodnikiem formacji ofensywnych, nastawionym na zdobywanie goli. Po zakończeniu piłkarskiej kariery został trenerem, choć z zawodu był też prawnikiem, absolwentem poznańskiego uniwersytetu.
W Lechu debiutował w 1958 roku, w meczu przeciwko Marymontowi Warszawa. Służbę wojskową odbył grając we Flocie Gdynia. Wielka kariera piłkarska nie była mu pisana, czas jego występów w Kolejorzu przypadł na jeden z najgorszych okresów w dziejach klubu, który grał w II i III lidze. W okresie, gdy pod wodzą duetu trenerskiego Białas-Chudziak Lech sposobił się do szturmowania ekstraklasy, Jakubowski trafił do Polonii Poznań.
Pracę trenerską podjął natomiast, gdy Lech miał za sobą pierwsze wielkie sukcesy. Stało się to w trybie nagłym, w trakcie sezonu 1984/85, gdy klub opuściła dziwna para łódzkich szkoleniowców Leszek Jezierski i Jacek Machciński. Po triumfach w epoce Wojciecha Łazarka zespół wymagał przebudowy i właśnie tym zajmował się trener Włodzimierz Jakubowski. Z zadania dobrze się wywiązał, nowa ekipa dwukrotnie zajmowała czwarte miejsce w lidze. Potem Lech zajął miejsce siódme, a trener Jakubowski prowadził inne zespoły, głównie z niższych lig.
Zmarł po długiej chorobie 10 stycznia 2026 roku.
Rysunek Jarka Czyża pochodzi z „Alfabetu Lecha Poznań”
