Najgorsze jest to, że nikt nie wie, kiedy nam zwrócą dotychczasowe życie. Niejeden na nie się uskarżał, ale chyba nie ma nikogo, kto by do niego nie tęsknił. Powodów do zmartwień jest bez liku, ludzie nie mogą normalnie pracować i zarabiać. Życie bez futbolu też jest trudne do zniesienia. Pozostają nam starocie, powtórki.
Dokładnie 98 lat temu zarejestrowany został klub sportowy Lutnia Dębiec, protoplasta dzisiejszego Lecha. Często zmieniał nazwy, przechodził zmiany organizacyjne, właścicielskie, ale zawsze budził emocje, garnęli się do niego ludzie. Nigdy się jednak nie zdarzyło, by urodziny świętował w takich okolicznościach, tak samotnie.
Koronawirus sieje spustoszenie. W wielu dziedzinach życia straty będą niemałe. Wśród poszkodowanych jest Lech Poznań, który nie zarobi dwóch milionów zł na najważniejszym meczu w sezonie. Wielkie emocje ominą kibiców. Nie obejrzą na żywo meczu z Legią, którym żyją od dawna. Muszą liczyć, że uda się przeprowadzić transmisję telewizyjną. Dziennikarze też mają zakaz wstępu na stadion, z obawy przed epidemią odwołano nawet przedmeczową konferencję prasową.
W przeszłości wielokrotnie zdarzało się, że wszystkie kluby miały jeden cel: stworzyć Lechowi szanse awansu w tabeli. Brakowało tylko najważniejszego – jego dobrej postawy. Nie korzystał z uprzejmości, albo raczej słabości innych. Teraz znów mamy taką sytuację. Wystarczy wygrać z Wisłą, by wylądować na pozycji wicelidera, wydawałoby się nieosiągalnej w tym sezonie.
Warto przychodzić na mecze Lecha. W każdym wiele się dzieje, każdy ma swoją dramaturgię. Nie ma nudy, nie trzeba się obawiać zamkniętej, defensywnej gry i „dowożenia” szczęśliwie uzyskanego prowadzenia do końca. W tym roku Lech u siebie, póki co, tylko wygrywa, ale nie przychodzi mu to bez walki, bez oddawania wielu strzałów i ciężkiej, czasami syzyfowej pracy w defensywie.
Ciekawymi widowiskami raczy Kolejorz w tym roku kibiców. W meczu z Górnikiem Zabrze znów było co oglądać. Akcje zmieniały się, były chwile zwątpienia i błędy. Najważniejsze, że padały gole i Lech odniósł kolejne domowe zwycięstwo i że wreszcie przełamał się jedyny jego napastnik.
Lech Poznań i Górnik Zabrze to ostatnio drużyny własnego boiska. We wtorek zmierza się między sobą. Lech ma to szczęście, że mecz odbędzie się w Poznaniu. Młoda drużyna Kolejorza jest jednak tak nieobliczalna, że nie może z góry zapisać sobie trzech punktów. To nie będzie łatwe spotkanie.
Trener Lecha twierdzi, że przez najbliższe godziny, gdy wciąż otwarte jest okienko transferowe, można liczyć na dołączenie do jego drużyny napastnika, ale nadziei w jego glosie nie słychać. Nie niepokoi go brak skuteczności Gytkjaera. Twierdzi, że gorzej by było, gdyby do sytuacji bramkowych nie dochodził. Wierzy, że będzie miał pożytek z Żamaletdinowa i zdrowiejącego Tomczyka.
Solidny napastnik – to jest to, co pozwoliłoby Lechowi zdobywać punkty w meczach, w których je traci. Do końca okienka transferowego pozostały godziny. Wykorzystane nie zostaną, podobnie jak ostatnie miesiące. Pozostaje nadzieja, że Gytkjaerowi wystarczy zdrowia na mecze rozgrywane do maja co kilka dni, zresztą ostatnio jego obecność na boisku niczego nie zmienia.
