Lech Poznań

Jest coraz gorzej. Po zwycięstwie i remisie w pierwszych meczach ligowych przyszła porażka. Nie kolejna strata punktów jest jednak najgorsza, ale postawa drużyny. Lech jest kompletnie zagubiony, gra bojaźliwie, bez przekonania, pewności siebie. Poszczególni zawodnicy prezentują się równie słabo jak rok temu, gdy nie mogli sobie poradzić z Żalgirisem Wilno. Przed rewanżem ze Stjarnan jest się czego bać. Sezon może okazać się stracony zanim na dobre się zaczął.

Dobę przed meczem przeciwko Wiśle trener Lecha nie wiedział, których zawodników będzie miał do dyspozycji. Wszystko wskazuje, że Łukasz Teodorczyk i Dawid Kownacki do ostatniej chwili będą próbowali wrócić do składu. Gdyby im się nie udało, znów atak Lecha zależałby od zdrowych zawodników ofensywnych: Ubiparipa, Formelli, Hamalainena, któremu zresztą nie najlepiej gra się podczas upałów, walczy z letnią alergią.

Piłkarze Lecha wrócili z Islandii, mówiąc delikatnie, zdenerwowani. Pałają żądzą zemsty za pecha, jaki ich prześladował, rewanż ze Stjarnan najchętniej rozegraliby natychmiast. Najpierw jednak muszą zmierzyć się z Wisłą, która liczy na zmęczenie fizyczne, a zwłaszcza psychiczne grą Lecha w Europie. Dwa dni przed meczem nie było wiadomo, którzy napastnicy będą do dyspozycji trenera Rumaka.

Trener Mariusz Rumak, któremu zarzucano nadmierną asekurację przed meczem na Islandii, miał rację. Całkiem trafnie ocenił umiejętności swego zespołu i przeciwnika. Potwierdziło się, że Islandczyków stać na pokonanie Lecha, bo ostatnio stać na to prawie każdego w Europie. Co się dzieje z drużyną, która została wzmocniona i specjalnie zmieniła koncepcję przygotowań do sezonu, by lepiej spisywać się w pucharach? Nie szkoda pieniędzy na sprowadzanie piłkarzy, którzy nie potrafią stworzyć zespołu? W pierwszej połowie tylko Szymon Pawłowski spisywał się na miarę swoich możliwości. W drugiej – nikt, a to, co zrobiła poznańska defensywa, dyskwalifikuje ją całkowicie.

Aż ośmiu obrońców Lecha, trzech bramkarzy i tylko jeden napastnik wsiedli do charterowego samolotu i polecieli na Islandię. W ostatniej chwili ze składu wypadło dwóch zawodników ofensywnych. Łukasz Teodorczyk, który i tak w Zabrzu bez bólu mógł grać tylko pół godziny, zmagał się z infekcją. Dawid Kownacki ma lekki uraz kolana. Obu piłkarzy ominęła okazja gry w bordowych koszulkach, prawdopodobnie pierwszy raz w życiu.

Islandzcy przeciwnicy Lecha zdobyli wielką sławę nie dzięki wielkim sukcesom piłkarskim, ale za sprawą krążących w Internecie filmików pokazujących sposób celebrowania zdobywanych goli. – Postaramy się nie dać im szans pokazania choćby jednej cieszynki – zapowiadają piłkarze Kolejorza. Podczas eliminacji do Ligi Europy zawodnicy Stjarnan zdobyli już pięć bramek. Grają ambitnie, walczą zawsze do końca. Specjalizują się w wyrównywaniu stanu meczu w ostatnich minutach, zwyciężaniu w dogrywce. Są mistrzem swego kraju, od kilkunastu spotkań nie przegrali.

Mieliśmy w wykonaniu Lecha oglądać bój o każdy metr boiska, twardą walkę o każdą bramkę, zaangażowanie. Więcej tego widzieliśmy u zawodników z Zabrza. Lech fatalnie rozegrał mecz taktycznie. Dał się zepchnąć do obrony, a kiedy stracił gola, nie potrafił odpowiedzieć atakami. Nie widać było determinacji w walce o odzyskanie kontroli nad meczem. W Zabrzu Lecha było stać tyko na strzelenie jednej bramki i remis 1:1. Nie mógłby mieć pretensji, gdyby przegrał z drużyną o bez porównania słabszym składzie. Upał nie jest żadnym wytłumaczeniem, gdy ma się w składzie zawodników, o jakich władze Górnika mogłyby pomarzyć.