Lech ma problemy ze sferą mentalną. Brzmi to uczenie, ale sprowadza się do prostych słów. Nasi piłkarze po prostu olewają walkę. Odpuszczają. Nie potrafią zmusić się do wysiłku. W niedzielę znów się to zdarzyło. Nie tylko przy Bułgarskiej, gdzie brakowało ambitnej gry do ostatnich sekund. Także we Wronkach, gdzie mecz rezerw zaczęło aż dziesięciu zawodników z pierwszej drużyny. Dziesięciu boiskowych statystów.
Przewodzenie w lidze jeszcze nie dla Lecha. Szansę na zdobycie trzech punktów, pozwalających przegonić Legię, stracił w… Stargardzie Szczecińskim. Piłkarze zlekceważyli tam swoje obowiązki w Pucharze Polski, przez co musieli męczyć się przez 120 minut w rewanżu, a w niedzielę słuchać gwizdów zawiedzionej i nadspodziewanie licznej, żądnej sukcesów swego Kolejorza publiczności.
Ostatnie tygodnie są dla Lecha szalone. Zaczęło się od zwycięstwa na Legią, które przestało się liczyć po stargardzkiej kompromitacji. Drużyna stanęła na nogi, wygrała w Bełchatowie, odrobiła z nawiązką straty w Pucharze Polski. To nie koniec niesamowitych emocji. Mecz przeciwko Koronie nabrał niezwykłego znaczenia. Rozegrany zostanie ledwo trzy dni po 120-minutowej, wyniszczającej walce z drugoligowcem, a stawka jest nie byle jaka: fotel lidera ekstraklasy.
Na regenerację sił przed meczem z Koroną Lech ma tylko dwa dni. Zapowiada się wysoka frekwencja. Kto wie, czy to nie będzie walka o liderowanie w tabeli, jeżeli w sobotę Legia polegnie w Gdańsku. Maciej Skorża nie ukrywa, że celem jego drużyny jest wyprzedzenie głównego rywala jeszcze w rundzie zasadniczej, bo to pozwoli rozegrać z nim trzeci mecz na własnym stadionie.
2 maja na Stadionie Narodowym Lech zmierzy się z Legią. Kibiców czekają wielkie emocje, zapowiada się piękny wyjazd, ale niewiele brakowało, byśmy obeszli się smakiem. Lech grał w obu meczach przeciwko Błękitnym Stargard tak nieudolnie, że udało mu się wyeliminować drugoligowca po męczarniach, kosztem dużego wysiłku, kilku urazów. Do kompromitacji brakowało niewiele.
Mogą wysoko pokonać drugoligowców dowodząc, że potrafią sprostać trudnym wyzwaniom. Mogą też pogrążyć się w marazmie, przegrać Puchar Polski, a w wielu przypadkach także przygodę z Lechem. Całkiem niespodziewanie mecz, który miał być dla Lecha formalnością, stał się głównym wydarzeniem wiosny. Trener zapewnia, że niezależnie od awansu piłkarze nie uciekną przed konsekwencjami pierwszego spotkania.
Ciągle w grze Kolejorza występującego na obcym boisku widać niepewność, powtarzają się odwieczne błędy w defensywie, kłopoty z wykorzystywaniem stałych fragmentów gry. Tym razem oprócz tego była i ambicja, pojawił się wreszcie pomysł na grę. Dzięki temu Lech pokonał w Bełchatowie GKS 2:1 zapewniając sobie chwilowe liderowanie w tabeli, a kibicom miłe święta. Klasą dla siebie byli Łukasz Trałka i Zaur Sadajew.
Na trzecim miejscu w tabeli, ze stratą czterech punktów do Sokoła Kleczew, znalazł się zespół Lecha II po pokonaniu w Wągrowcu Nielby 2:1. Wydawało się, że niełatwym zadaniem będzie odrobienie dużej straty punktowej po pierwszej części rozgrywek, przecież młodzi piłkarze Kolejorza początkowo przegrywali mecz za meczem. Teraz awans do II ligi, czyli na trzeci poziom krajowych rozgrywek, jest całkiem realny.
Od dawna nie oglądaliśmy cię na ligowych boiskach. Jak się czujesz?
– Już jest wszystko w porządku. Przez półtora miesiąca nie mogłem grać, bo naciągnąłem więzadło w kolanie. Było nawet zagrożenie czegoś poważniejszego, w końcu mam już swoje lata, na szczęście zakończyło się na kilku tygodniach przerwy w grze i treningach.
W meczu przeciwko Lechowi będziesz mógł już zagrać?
– Zdrowie mi na to pozwala. W piątek wieczorem odbyliśmy długi trening, uczestniczyłem w nim. Nie wiem, czy trener mnie wystawi, ale jestem gotów podjąć wyzwanie – tym bardziej, że mecze przeciwko Kolejorzowi mają dla mnie szczególne znaczenie.
