Lech Poznań

Po pięciu latach tytuł wrócił do nas i ma się całkiem dobrze. Udało się go wywalczyć po ciężkim boju z Wisłą, która postawiła twarde warunki. Do zdobycia mistrzostwa wystarczył bezbramkowy remis.

Niedzielny mecz Lecha z Wisłą będzie miał szczególnie znaczenie. Może (musi!) zaowocować mistrzostwem Polski. Dla niektórych piłkarzy będzie też pożegnaniem z Kolejorzem. Wszystko wskazuje, że niektórych będziemy oklaskiwać po raz ostatni. Dobra wiadomość jest natomiast taka, że w klubie zostają „Kotor” (na zdjęciu) i Darek Formella.

Tej szansy z ręki nie można wypuścić. Wystarczy punkt w ostatnim meczu z Wisłą, by świętować mistrzostwo Polski. Piłkarze Lecha na remis się zresztą nie nastawiają, lecz koniecznie chcą wygrać. Przeciwnik nie walczy już o nic i jego postawa oraz skład, w jakim przyjedzie do Poznania, są niewiadomą. Jest to jednak mocny zespół, z dobrymi piłkarzami. Potrafią narobić problemów każdemu, także rozpędzonemu i zdeterminowanemu Lechowi.

Lech pojechał do Zabrza po trzy punkty przybliżające go do mistrzostwa. Zagrał perfekcyjnie w ataku, trochę gorzej w obronie. Nie pozostawił złudzeń Górnikowi strzelając mu sześć pięknych goli. Ponieważ Legii udało się w Gdańsku nie przegrać, nie cieszy się jeszcze z tytułu. Wystarczy jednak zremisować w niedzielę z Wisłę, by Wielkopolska oszalała z radości.

Sprowadzona z Wolsztyna, wyremontowana w „Ceglorzu”, najprawdziwsza wielkopolska lokomotywa stanie przed stadionem, w najbardziej eksponowanym miejscu. Będzie symbolem kolejowych tradycji klubu, z którym utożsamia się cały Poznań, cały region. Zadbają o to współpracujący ze sobą kibice Kolejorza, władze klubu i sponsor – marka Lech Pils.

Szczęście jest tak blisko, że strach pomyśleć o niepowodzeniu, o chwili słabości lub nieuwagi. Fatalnie rozpoczęty sezon może zakończyć się spektakularnym sukcesem, ale tylko wtedy, gdy Lech wytrzyma napięcie, okaże się mocny psychicznie. Same umiejętności piłkarskie nie wystarczą, by grając pod wielką presją pokonać dwóch rywali – w środę Górnika Zabrze, w niedzielę Wisłę Kraków.

Nie umiejętności piłkarskie, nie siła fizyczna i taktyka, ale nerwy decydowały o obliczu Lecha w meczu z Pogonią. Trzeba było wygrać, by zachować pierwsze miejsce. W normalnych okolicznościach zespół ze Szczecina nie miałby szans na dobry wynik. Wykorzystał olbrzymią odpowiedzialność spoczywającą na graczach Kolejorza, postawił trudne warunki, wynik nie był pewny do ostatnich chwil.

Przed Lechem pierwszy z trzech decydujących spotkań. Do Poznania przyjeżdża Pogoń Szczecin. Nie walczy już o nic, trener Czesław Michniewicz zamierza dać szanse młodym zawodnikom. To jednak nie będzie dla Lecha spacerek. Pogoń to nie jest jego ulubiony przeciwnik, w dodatku zagra na luzie, a wtedy może okazać się niebezpieczna, zwłaszcza gdy faworyt nie opanuje nerwów, nie zachowa pełnej koncentracji.

Kto wygrał w Warszawie i w Gdańsku, nie ma prawa niepokoić się przed meczem na własnym stadionie przeciwko nie walczącą już o nic Pogoni Szczecin. Potraktuje ona jednak ten mecz prestiżowo, a Lech raz już mocno zawiódł w podobnej sytuacji – gdy po zwycięstwie nad Legią czuł się już prawie mistrzem Polski i niespodziewani dał się pokonać Jagiellonii.