Lech Poznań

Lech cieszył się niegdyś opinią klubu potrafiącego sprowadzić napastników, zrobić z nich klasowych piłkarzy, sprzedać ich za godziwe pieniądze. Być może uda się powrócić do tej tradycji, ale to, co się tu dzieje ostatnio, woła o pomstę do nieba. Z powodu chybionych transferów drużyna pozbawiona jest ataku, a jej celem było walczyć o czołowe miejsce w lidze, dobrze zaprezentować się w Europie. Denis Thomalla stał się symbolem nieudolności, Marcin Robak wróci na boisko najwcześniej w marcu.

Na drodze nadrabiającego straty z pierwszej części sezonu Lecha staje Wisła. Klub z Krakowa ma problemy finansowe, a w dodatku po derbowej porażce z Cracovią właściciel klubu wyrzucił trenera. Zdaniem Jana Urbana i Dariusza Dudki, który przeszedł do Lecha właśnie z Wisły nie będzie to miało znaczenia, Kazimierza Moskala zastępuje osoba z jego sztabu szkoleniowego. Największym przeciwnikiem Lecha będzie zmęczenie meczami rozgrywanymi co kilka dni.

Do łask powróci piłka Roteiro, Robaka wyleczy Eva Carneiro,

Kownacki już wkrótce usłyszy „tata”, Kotor zostanie bramkarzem na lata.

Zimowe transfery będą udane: Bartosz Ślusarski znów będzie Panem.

Do klubu przyjdzie przelew z Madrytu. Linetty w Hiszpanii – nie będzie wstydu.

Piłkarze powrócą z wypożyczenia, będą spełniali kibiców marzenia.

W grze defensywnej nie będzie nieładu, Drewniak przebojem wejdzie do składu.

Do starć z Kadarem nie będzie śmiałka. Z rzutu wolnego przymierzy Trałka: ustawi piłkę, wymierzy w łatkę, strzeli technicznie – rozerwie siatkę.

To wspólna akcja klubu i kibiców. Korzystając z pośrednictwa Instytutu Taylora udało się nawiązać kontakt ze Stowarzyszeniem Pomocy Polakom na Wschodzie „Kresy”, by przekazać pochodzące ze sprzedaży biletów na mecz pieniądze na pomoc dla naszych rodaków z Litwy, Białorusi, Ukrainy. W grudniu na każdym meczu odbywającym się w Poznaniu prowadzona będzie zbiórka darów, które przed świętami przewiezione zostaną Polakom mieszkającym poza granicami kraju, oczekującym pomocy.

Kolejorz w meczu z Lechią Gdańsk nie wzniósł się na wyżyny. Nie pokazał porywającego futbolu. Grał tak, jakby szczytem marzeń było dla niego uzyskanie wyniku bezbramkowego. Gola rzeczywiście nie stracił, a akcja dwóch czołowych (choć w nie w tym spotkaniu) ofensywnych piłkarzy dała zwycięstwo. Mniejsza z tym, czy było ono zasłużone, bo w piłce nożnej liczą się strzelone bramki, a nie pozostawienie dobrego wrażenia. Zaczynamy wierzyć, że opuszczenie dolnej połowy tabeli jeszcze w tym roku jest możliwe. Oby tylko szczęście, które ostatnio dopisuje piłkarzom Lecha, nie odwróciło się od nich.

Lech rozegrał w tym sezonie mnóstwo spotkań w ekstraklasie, pucharach europejskich i Pucharze Polski. Piłkarze mają prawo czuć się zmęczeni, a czeka ich jeszcze kilka tygodni meczów rozgrywanych co trzy dni. Trzeba więc grać w składzie ciągle zmienianym. W Gdańsku eksperymentów nie będzie. Trener nie postawi na zawodników, o których trzeba powiedzieć, że nie wiadomo w jakim celu zostali tu sprowadzeni i obdarzeni długimi kontraktami.

Warto było wygrać, by zyskać pieniądze, szansę na awans z grupy i punkty rankingowe UEFA. Priorytetem dla trenera nie było jednak wystawienie jak najmocniejszej drużyny, tylko takie gospodarowanie siłami zawodników, by najlepsi mogli zagrać już w niedzielę w Gdańsku i w środę u siebie z Wisłą. Zamiast Pawłowskiego i Hamalainena męczyli się więc na boisku Thomalla i Formella. Skutek – bezbramkowy remis z przeciwnikiem, którego można było ograć.

Kolejorz nie jest już w strefie spadkowej. Po ograniu Pogoni, dzięki większej skuteczności i kulturze piłkarskiej, awansował tylko o jedno miejsce w tabeli, ale chcielibyśmy wierzyć, że nadrabianie dystansu do czołówki jest w toku. Do tego, by znaleźć się wśród najlepszych potrzeba dużo lepszej, a przede wszystkim pewniejszej i bardziej racjonalnej gry niż przeciwko osłabionej Pogoni, która i tak potrafiła obronie Lecha napędzić strachu.