We wszystkich klubach, w których grał, zdobywał mistrzostwa kraju. Lech ma być kolejnym. Emir Dilaver, uznawany za jednego z najlepszych defensorów polskiej ligi, spodziewa się twardej walki i wielkich emocji do końca sezonu, bo żaden przeciwnik nie odpuści. Żyje jednak oczekiwaniami na triumf. Uwielbia grać przy pełnym stadionie. Zdarzało mu się to wcześniej, ale tylko fani Lecha potrafią stworzyć niezwykłą atmosferę, także na wyjazdach.
Trener Lecha nie czuje stresu przed najważniejszymi meczami sezonu, rozstrzygającymi o zdobyciu mistrzostwa. Twierdzi, że o sukcesie nie zadecydują umiejętności piłkarskie, ale odporność psychiczna i koncentracja. – Stawka jest wyrównana, walka będzie trwała do końca. Jest ciekawie. Kocham takie sytuacje – mówi Nenad Bjelica.
Niezwykła zgodność drużyn z ligowego podium. Albo wszyscy jednocześnie wygrywają, albo trwonią punkty. Wydaje się, że porażek będzie coraz mniej, bo Legia pozbyła się „trenera”, a zaangażowała trenera, Jagiellonia kryzys chyba ma już za sobą, a Lech zamierza grać w sposób wyrachowany, wykorzystując swe walory defensywne.
Od dawna nie oglądaliśmy Lecha tak zdominowanego i tak uradowanego, że udało się dowieźć do końca przewagę jednego gola. Wygrał ważny mecz, kto wie czy nie najważniejszy, dzięki dobrej obronie. Gdyby miał równie sprawny atak, udałoby mu się zaskoczyć zapamiętale atakujące Zagłębie i wygrać wyżej, oszczędzając sobie w końcówce nerwów. Brak umiejętności wyprowadzania przemyślanych kontr to największa bolączka tej drużyny.
Lech w dalszym ciągu na czele ligowej tabeli. Po bardzo ciężkim i wyrównanym meczu, w którym po zdobyciu gola desperacko bronił się przed atakami Zagłębia Lubin, odniósł zwycięstwo. Zadecydował początek drugiej połowy, gdy jedyny raz w tym meczu Kolejorz atakował i udało mu się przeprowadzić piękną akcję zakończoną celnym strzałem Gytkjaera. Tym razem sędzia był po stronie lidera. Darował Gumnemu faul na drugą żółtą kartkę.
Odszedł w wieku 81 lat, po krótkiej chorobie. Był doskonałym, nieustępliwym obrońcą, jednym z najlepszych w dziejach klubu. Twardą grę często przypłacał kontuzjami nie kojarzącymi się z futbolem – złamanym nosem, pękniętymi łukami brwiowymi. Grał w czasach Zygfryda Słomy, Władysława Sobkowiaka, Henryka Pietrzaka, w późniejszych latach Jana Kaczmarka.
Lech wyspecjalizował się w pokonywaniu drużyn triumfujących nad Legią. Rozprawił się z Jagiellonią, Górnikiem, Wisłą. Tydzień temu przy Łazienkowskiej wygrało Zagłębie. W piątek podejmie Lecha. To dla Kolejorza dobry prognostyk. Niewiele więcej za nim przemawia, bo przeciwnik to solidna ekipa. Jednak Kolejorz wygrać zwyczajnie musi, jeśli ma zdobyć mistrzostwo.
Niezwykłe spotkanie zorganizował Lech Poznań, zapraszając byłych piłkarzy, działaczy. Do Ułan Browaru przyszło kilkadziesiąt osób w różnym wieku. Najstarsi byli Henrykowie – Wróbel i Pietrzak – grający w Kolejorzu w latach sześćdziesiątych, koledzy z boiska Teodora Anioły. Najmłodsze pokolenie Lecha reprezentowali m.in. Bartosz Ślusarski, Waldemar Przysiuda, Błażej Telichowski.
Wielu kibiców Lecha, byłych i obecnych piłkarzy uczestniczyło we wtorkowym pogrzebie Henryka Zakrzewicza. Nie zabrakło władz klubu, trenera Nenada Bjelicy, kilku jego podopiecznych, ludzi Kolejorza, przyjaciół Zmarłego. Odszedł człowiek, który jak nikt inny miał Lecha w sercu. Był blisko klubu zawsze, gdy świetnie mu się powodziło i w czasach, gdy wiodło mu się dużo gorzej.
