Nie było wątpliwości, że Lechowi trudno będzie sforsować mur obronny Zagłębia Lubin. Nie dość, że bił w niego głową przez cały mecz, to podarował gościom dwa gole. Pereira i Skrzypczak zachowali się kompromitująco, nie pierwszy zresztą raz. Niewiele brakowało, by można było ich winić za porażkę, na szczęście w doliczonym czasie Lech wyrównał na 2:2 i niewiele mu brakowało do zdobycia zwycięskiego gola. Mecz był smutnym widowiskiem także dlatego, że kibice Lecha, po wydarzeniach w Krakowie, dopingu nie prowadzili.
Można było się spodziewać, że pierwsza połowa meczu będzie tak właśnie wyglądać. Zagłębie nie siliło się na próby ofensywne. Stanęło niemal w komplecie we własnym polu karnym. Niemal, bo samotnie w okolicach środka boiska stał Marcel Reguła czekający na długie podanie lub, co zdarza się przecież w każdym meczu, błąd obrony Lecha. I się doczekał. Prawie 80 procent posiadania piłki przez gospodarzy, oddawane strzały, rzuty rożne, dośrodkowania poszły na marne, bo wszystkie te próby ofensywne były wolne i schematyczne. Nie dość, że nie udało się gola strzelić, to Lech podarował go gościom. Pereira tak „umiejętnie” podał z autu do Skrzypczaka, że Reguła łatwo przejął piłkę i pokonał Lisa podcinką. Skrzypczak miał szansę temu zapobiec, ale interwencji nie podjął.
Druga połowa to absolutny antyfutbol w wykonaniu Zagłębia zwalniającego grę, murującego bramkę, liczącego na kontrataki. Co prawda dość szybko Lechowi udało się wyrównać, ma bowiem w drużynie Walemarka, którego szarża, mijanie kolejnych rywali zakończyły się faulem w polu karnym. Jedenastkę wykorzystał poszkodowany. Niestety, Lech ma też w drużynie Skrzypczaka, który nie przeszkodził przejmującemu piłkę Regule, fatalnie zachował się też Yegbe. Młody gracz Zagłębia znów nie miał problemu z pokonaniem Lisa podcinką.
Lech wciąż bił głową w mur, a goście Lubina stosowali najprostsze środki, by się wybronić. „Umierali” na boisku, trzeba ich było długo reanimować. Czas uciekał, oburzona publiczność domagała się energiczniejszych reakcji zadziwiająco tolerancyjnego sędziego Arysa, który zezwalał gościom na stosowanie antyfutbolu. Godził się na długie opatrywanie piłkarzy Zagłębia kilka metrów od linii boiska, na celebrowanie wybijania piłki przez bramkarza. Czas zaczynał liczyć ze znacznym opóźnieniem i nie reagował, gdy bramkarz i tak go przekraczał w poczuciu zupełnej bezkarności. Jeszcze raz się okazało, że stosowanie tak prymitywnych środków wystarczy, by zatrzymać mistrza Polski.
Ostatnie kilkanaście minut Lech grał w przewadze, wyrzucony bowiem został z boiska Michalski, który sfaulował szarżującego sam na sam z bramkarzem Agnero. Zagłębie czuło się komfortowo, bo Lech i tak rozgrywał piłkę powoli, na boisku panował bezruch. Mnożyły się straty i niedokładności, górę brały nerwy. Spanikowani defensorzy podawali tylko do najbliższego kolegi, bojąc się kolejnych strat. Gry nie ożywiło nawet zejście z boiska notorycznie ją zwalniającego, dziwnie zagubionego Kozubala. Lechowi nic nie wychodziło i mało kto wierzył w końcowy zryw. Można było liczyć tylko na przebłysk Walemarka. Szwed dwoił się i troił, wykonał mnóstwo podań w pole karne. Choć kilka razy było blisko, Agnero nie potrafił dobrych dośrodkowań wykorzystać. Trener Lecha akurat w takim meczu dał szansę Śledzińskiemu. Wychowanek, który zastąpił dużo lepszego Bengtssona, zaliczył minuty w ekstraklasie. To jedyna korzyść, bo drużynie pomóc nie mógł.
Ku oburzeniu publiczności sędzia przedłużył mecz tylko o 6 minut, gdy samo udzielanie pomocy medycznej graczom Zagłębia zajęło znacznie więcej czasu. Jednak minut tych wystarczyło na wyrównanie. Przytomnie w polu karnym zachował się Gurgul kierując głową piłkę do siatki po podaniu Palmy. Lech próbował zdobyć jeszcze jednego gola. Był nawet tego bliski, wreszcie wykazał pośpiech i energię, zabrakło niestety czasu, bo większość tego, co sędzia doliczył, „spożytkował” bramkarz Zagłębia bezkarnie ociągając się ze wznawianiem gry.
