Jak twoje zdrowie?
– Niezbyt fajnie. Mam poważny problem ze stawem skokowym.
Wiesz już, jak poważną kontuzję odniosłeś w Warszawie?
– Prawdopodobnie zerwałem więzadła, ale dokładnej diagnozy jeszcze nie ma. W poniedziałek przejdę badanie USG. Chyba znów czeka mnie rozbrat z boiskiem.
Jakby Lech miał jeszcze mało problemów z absencją zawodników, po meczu z Legią stracił kolejnych graczy. Dawid Kownacki skręcił staw skokowy, gdy pod koniec meczu runął na niego Łukasz Broź. Maciej Wilusz wybił bark. Obaj piłkarze długo będą się leczyć, prawdopodobnie kilka tygodni. Dołączą do grona tych zawodników, którzy nie mogą być brani pod uwagę przy ustalaniu składu na najbliższy mecz z Bełchatowem.
Lech skazany był na porażkę. Po pierwszej połowie wydawało się, że pewnie wygra. Ostatecznie zremisował 2:2, choć do ostatnich sekund desperacko bronił się przed porażką. Gdyby miał choć jednego piłkarza potrafiącego wyprowadzić skuteczną kontrę, wypunktowałby schematycznie atakującą Legię. Zagrał mądrze. Do pełni szczęścia zabrało jakości u poszczególnych piłkarzy. I składu pozwalającego włączyć się w walkę o mistrzostwo kraju.
Ludzie związani z Lechem znają cię jako najpierw kibica, potem wiceprezesa klubu. Większość kibiców nie ma pojęcia, że jesteś autorem tego, co śpiewają.
– To prawda.
Kiedy zaczęły się twoje związki z Kolejorzem?
– Gdy pojawiłem się na stadionie, a było to jeszcze na Dębcu, gdzie zresztą mieszkałem. Na trybunach bywałem już jako dziecko. Pamiętam mecz, na którym po koronie stadionu jeździłem czterokołowym rowerkiem. Chodziłem na mecze z tatą, potem sam, ale Lech grał już przy Bułgarskiej. Gdy tam się wybrałem samodzielnie, a miałem lat 12, trzeba było odbyć podróż autobusem specjalnym z tabliczką „MECZ”.
Ostatni raz Lech wygrał na Łazienkowskiej, gdy jeszcze Legię prowadził Maciej Skorża. Bronił się wtedy, oddał pole gospodarzom, wyprowadził skuteczną kontrę. W kolejnych trzech meczach był równorzędnym przeciwnikiem Legii, prowadził grę, ale przegrywał. Teraz jedzie do Warszawy poważnie osłabiony, ale trener i piłkarze zapewniają, że ich jedynym celem jest zwycięstwo. Remisu nie biorą pod uwagę.
Jagiellonia Białystok będzie następnym rywalem Lecha w Pucharze Polski. Mecz odbędzie się w Poznaniu 29 października. Zadecydował o tym wynik spotkania w 1/16 finału między Chrobrym Głogów a „Jagą” – 1:3. Gospodarze prowadzili do przerwy, ale w drugiej połowie bramki dla klubu z ekstraklasy zdobyli Gajos, Piątkowski i Tuszyński.
W spotkaniu przeciwko Wiśle nie Hubert Wołąkiewicz, jak we wszystkich meczach w tym roku, w których pokazał się na boisku, wystąpił z kapitańską opaską na ramieniu, ale Łukasz Trałka. Czy Hubert został zdegradowany na chwilę, czy na zawsze? Pytany o to przez dziennikarzy podczas pomeczowej konferencji prasowej trener Maciej Skorża wyjaśnił, że to jego wybór. W każdej drużynie, którą prowadzi, właśnie on wskazuje kapitana. Taki na zwyczaj.
Dobra wiadomość dla kibiców Lecha: po zwycięstwie nad Wisłą 2:0 udało się wywalczyć awans do kolejnej rundy Pucharu Polski. Fatalna wiadomość dla kibiców Lecha: zespół na kilka tygodni stracił ostatniego napastnika, Zaura Sadajewa, a na dodatek Darko Jevticia. W sobotę Lech zagra przeciwko Legii bez zawodnika w ataku, z eksperymentalnie zestawioną pomocą.
Piłkarze Lecha nie będą mogli sprawdzić formy na tle wymagającego przeciwnika. Rezerwowy skład, w jakim Wisła przyjechała do Poznania to większa szansa na pucharowy awans. Ewentualna porażka będzie za to kompromitacją, a trener – tak samo, jak po meczu z żenująco słabym Zawiszą – nie uzyska wiarygodnej odpowiedzi na pytanie, czy jego zespół opanował kryzys wywołany klęską w Lidze Europy.
