Wydarzenia

Fantastyczna seria drużyny Jana Urbana trwa. W błyskawicznym tempie nadrabia stracony dystans, w pogoni za ligową czołówką połyka kolejne drużyny. W ośmiu spotkaniach pod wodzą nowego trenera tylko dwukrotnie zremisowała, sześciokrotnie wygrała, w tym pięciokrotnie pod rząd, nabiera pewności siebie i swobody w grze. W Kielcach Lech nie stracił gola w czwartym kolejnym spotkaniu, ale zdobył tylko jedną do ostatnich chwil trzymając swych fanów w wielkiej niepewności.

Pomocnik Kolejorza rozegrał sto spotkań w koszulce Kolejorza. Z końcem roku wygasa kontrakt klubu z tym wartościowym piłkarzem. Wszystko wskazuje, że przedłużony nie będzie, choć Fin, jak zapewnia, decyzji o swojej przyszłości jeszcze nie podjął. Wiele zależy od jego układów rodzinnych, od oczekiwań żony. Każdy klub może go mieć od stycznia za darmo, więc zawodnik, który za pół roku skończy 30 lat nie chce działać pochopnie. Jeżeli nawet nie otrzymał jeszcze ciekawej oferty z klubu grającego w mocnej lidze i ciekawym miejscu, to taka może wpłynąć lada dzień. W Lechu zapewniają, że gotowi są usiąść z nim do rozmów w sprawie nowej umowy każdej chwili.

Meczem z Wisłą Lech dowiódł, że potrafi grać nie tylko defensywnie i wyrachowanie, ale i widowiskowo. Wpływ na to miało dojście do zdrowia i pojawienie się na boisku graczy młodych, czerpiących radość z futbolu, pewnych siebie – Kownackiego i Jevticia. Być może w Kielcach też zagrają. Kilku zawodników Lecha ma problemy zdrowotne i do Kielc nie pojedzie. Jeśli uda się przywieźć punkty, będzie to piąte z rzędu zwycięstwo drużyny Jana Urbana.

Rezultaty osiągane przez Lecha od czasu przyjścia do klubu Jana Urbana budzą uznanie. Zespół tylko dwukrotnie zremisował, pięciokrotnie wygrał. Zwycięstwo nad Wisłą było czwartym z rzędu, a takiej serii Kolejorz nie miał od lat. W trzecim kolejnym spotkaniu nie stracił bramki. Wisła Kraków nie miała w Poznaniu szans grając niemal godzinę w osłabieniu. Gdyby Lech bardziej przyłożył się do zdobywania bramek, pokonałby odwiecznego rywala w stosunku rekordowym.

Lech cieszył się niegdyś opinią klubu potrafiącego sprowadzić napastników, zrobić z nich klasowych piłkarzy, sprzedać ich za godziwe pieniądze. Być może uda się powrócić do tej tradycji, ale to, co się tu dzieje ostatnio, woła o pomstę do nieba. Z powodu chybionych transferów drużyna pozbawiona jest ataku, a jej celem było walczyć o czołowe miejsce w lidze, dobrze zaprezentować się w Europie. Denis Thomalla stał się symbolem nieudolności, Marcin Robak wróci na boisko najwcześniej w marcu.

Na drodze nadrabiającego straty z pierwszej części sezonu Lecha staje Wisła. Klub z Krakowa ma problemy finansowe, a w dodatku po derbowej porażce z Cracovią właściciel klubu wyrzucił trenera. Zdaniem Jana Urbana i Dariusza Dudki, który przeszedł do Lecha właśnie z Wisły nie będzie to miało znaczenia, Kazimierza Moskala zastępuje osoba z jego sztabu szkoleniowego. Największym przeciwnikiem Lecha będzie zmęczenie meczami rozgrywanymi co kilka dni.

Do łask powróci piłka Roteiro, Robaka wyleczy Eva Carneiro,

Kownacki już wkrótce usłyszy „tata”, Kotor zostanie bramkarzem na lata.

Zimowe transfery będą udane: Bartosz Ślusarski znów będzie Panem.

Do klubu przyjdzie przelew z Madrytu. Linetty w Hiszpanii – nie będzie wstydu.

Piłkarze powrócą z wypożyczenia, będą spełniali kibiców marzenia.

W grze defensywnej nie będzie nieładu, Drewniak przebojem wejdzie do składu.

Do starć z Kadarem nie będzie śmiałka. Z rzutu wolnego przymierzy Trałka: ustawi piłkę, wymierzy w łatkę, strzeli technicznie – rozerwie siatkę.

To wspólna akcja klubu i kibiców. Korzystając z pośrednictwa Instytutu Taylora udało się nawiązać kontakt ze Stowarzyszeniem Pomocy Polakom na Wschodzie „Kresy”, by przekazać pochodzące ze sprzedaży biletów na mecz pieniądze na pomoc dla naszych rodaków z Litwy, Białorusi, Ukrainy. W grudniu na każdym meczu odbywającym się w Poznaniu prowadzona będzie zbiórka darów, które przed świętami przewiezione zostaną Polakom mieszkającym poza granicami kraju, oczekującym pomocy.

Kolejorz w meczu z Lechią Gdańsk nie wzniósł się na wyżyny. Nie pokazał porywającego futbolu. Grał tak, jakby szczytem marzeń było dla niego uzyskanie wyniku bezbramkowego. Gola rzeczywiście nie stracił, a akcja dwóch czołowych (choć w nie w tym spotkaniu) ofensywnych piłkarzy dała zwycięstwo. Mniejsza z tym, czy było ono zasłużone, bo w piłce nożnej liczą się strzelone bramki, a nie pozostawienie dobrego wrażenia. Zaczynamy wierzyć, że opuszczenie dolnej połowy tabeli jeszcze w tym roku jest możliwe. Oby tylko szczęście, które ostatnio dopisuje piłkarzom Lecha, nie odwróciło się od nich.