W obecności ponad 41 tysięcy szalejących ze szczęścia kibiców Lech rzucił odwiecznego rywala na kolana. Wynik – tylko 2:1. Szkoda, że nie udało się wygrać dużo wyżej. Były na to wielkie szanse, bo mecz, po niemrawej pierwszej połowie, gdy nerwy paraliżowały ruchy poznańskich piłkarzy, w drugiej ułożył się dla Kolejorza fantastycznie.
Maciej Skorża: mamy wystarczająco dużo atutów, by poważnie myśleć o pokonaniu Legii i zmniejszeniu do niej punktowej straty. Takiej szansy wypuścić z ręki nie można. Do meczu podchodzimy z wiarą. Legia ma dużą wartość, pewność siebie, w ostatnich latach nabrała doświadczenia, ale wspierani przez naszą publiczność łatwo to wszystko zniwelujemy.
Kibice i byli piłkarza Kolejorza uczcili klubowy jubileusz najlepiej, jak potrafią. Rozegrali mecz, który miał szczególną, rocznicową oprawę. Emocji i pięknych bramek nie zabrakło. Kibice, którzy obserwowali wydarzenia odbywające się na boisku ze sztuczną trawą przy INEA Stadionie, nie żałowali przyjścia.
To było dokładnie 93 lata temu. Podpoznańska młodzież zrzeszona w Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży oficjalnie zarejestrowała drużynę piłkarską, by można było rozgrywać nie tylko mecze towarzyskie, ale i mistrzowskie. Lutnia Dębiec zamieniła się w Ligę. Klub szybko związał się z koleją. Obecną swą nazwę zyskał w 1957 roku.
Wielkie szczęście, że już po meczu przeciwko Zniczowi w Pruszkowie Lech miał awans do półfinału Pucharu Polski w kieszeni. Gdyby trzeba było strzelać gole głęboko cofniętemu przeciwnikowi, mogłaby się powtórzyć kompromitacja z eliminacji do Ligi Europy. Bezradność Lecha w ataku pozycyjnym jest zdumiewająca. Godne krytyki jest lekceważenie publiczności. Młodym piłkarzom nie za bardzo chciało się grać.
Awans Lecha do półfinału Pucharu Polski po wyjazdowym zwycięstwie nad Zniczem Pruszków jest przesądzony. Drugoligowy rywal nie odrobi w Poznaniu czterobramkowej straty, nawet jeżeli w zespole z ekstraklasy pojawi się niewielu graczy z podstawowego składu. Piłkarze, którzy ich zastąpią chcą dowieść, że zasługują na miejsce w pierwszym składzie.
Wyrzucony z Lecha Mariusz Rumak, dysponujący naprędce zbudowaną, ratującą się przed spadkiem drużyną, ograł zespół podobno mądrze budowany, walczący o najwyższe cele. Oprócz Sadajewa, każdy piłkarz Kolejorza był gorszy od gracza Zawiszy. Lech nie jest ligowym potentatem. Sztabowi szkoleniowemu udało się zniszczyć wszystko, co jesienią nieźle funkcjonowało.
Rezerwy Lecha, wzmocnione kilkoma zawodnikami z pierwszej drużyny, w meczu ćwierćfinałowym Pucharu Polski na szczeblu okręgu spotkały się z zespołem Lech Poznań Oldboys. Mecz zapowiadał się frapująco, bo nadzieje Kolejorza mierzyły się z klubowymi gwiazdami sprzed lat. Widowisko na stadionie we Wronkach rzeczywiście było ciekawe, ale jednostronne. Lech II Poznań pokonał starszych kolegów aż 10:0.
Dla drużyny walczącej o mistrzostwo Polski mecz przeciwko ostatniej drużynie w tabeli nie powinien stanowić najmniejszego problemu. Tyle, że ta ostatnia drużyna wiosną nie przegrywa, nie straciła jeszcze bramki, desperacko walczy o utrzymanie się. To teraz zupełnie inna jakość. Gdyby jednak Lech w Bydgoszczy stracił punkty, nie mówiłoby się o niespodziance, ale o kompromitacji drużyny Macieja Skorży.
