W latach sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych przez kilkanaście sezonów był czołowym piłkarzem Lecha Poznań, zdobywcą wielu bramek, w tym niejednej zwycięskiej. Lubiany przez kolegów, miły w obejściu, na boisku zamieniał się w wojownika, nastawionego na wygrywanie meczów. Nigdy nie odstawiał nogi, grał twardo, liczyło się dla niego tylko dobro drużyny. Jeden z najlepszych pomocników w historii klubu.
Na świat przyszedł w 1945 roku w Niemczech, dokąd podczas wojny wywiezieni zostali jego rodzice. Rodzina po powrocie do kraju zamieszkała w Wałbrzychu, by w 1956 roku przenieść się do Mosiny. Jego piłkarskie umiejętności docenili obserwatorzy Lecha, zaprosili go do Poznania. Został tu na długie lata. Bramki zdobywał w III, II i I lidze. Pod koniec kariery był członkiem zespołu uwielbianego przez całą Wielkopolskę, po kolejnych awansach, aż do ekstraklasy. Zdobył gola w ważnym wyjazdowym meczu w Zabrzu. Jego twarda gra robiła wrażenie na rywalach, niektórzy nawet bali się wchodzić z nim w bezpośrednie pojedynki. Nie był jednak typem „przecinaka”, jeśli faulował, to subtelnie, słynął z dobrej techniki. Ostatni raz w barwach Kolejorza zagrał w 1975 roku, na Stadionie im. 2 Lipca przeciwko Szombierkom Bytom.
Zmarł 25 maja, kilka tygodni przed osiemdziesiątymi urodzinami.
Rysunek Jarka Czyża pochodzi z Alfabetu Lecha Poznań
